Wat van zulke woorden.
Vandaag was ik naar de bijeenkomst voor hem, Niels Smith. Ze noemden het een "vreselijk ongeluk" ondanks dat hij dit zelf in de hand had. Misschien schaaf ik mijn mening over zelfmoord bij.
Toch is het vreemd je herinneringen zo aan te laten vullen. De verhalen van anderen smelten samen met je eigen. Toen ik me dat bedacht greep mijn hand als automatisch naar het gitaartje om mijn nek en vond het jammer dat dat ook mijn eigen herinneringen niet waren.
It's the moment of truth and the moment to lie
The moment to live and the moment to die
The moment to fight, the moment to fight, to fight, to fight, to fight

Maak er maar een uitdaging van.